Tavus Kuşu

Kapanmıyor, unutulmuyor bazı şeyler havada iple asılı kalıyor sanki. Çıkarsan atmaya kalksan ilmek senin boynuna geçecek. Varsın geçsin ama son bulacak mı? Belki son bulur lakin sen de son bulursun çocuk unutma. Bulduktan sonra başı sonu önemli mi dersin neticede ip iptir. Kendini yiyip yiyip bitirdin mi be çocuk? Yedin yedin bitmedin değil mi? E hani başlayan biterdi? Hani son kullanma tarihi? Hepsi yanılsama, kandırmacandan mı ibaretmiş. Ah bilebilsen bir bilebilsen ereceksin nihai kaynağa. Kana kana içeceksin susadığın dirilişi. Ne demişler çocuk kaybetme ümidini ya erecek ya eyleyeceksin kendini. Başka türlü kafan nasıl sığar beyaz beze, kim hapseder onca haykırışı toprağın altına. Merhamet et kendine, şımartmadan, coşturmadan sadece merhamet et. Bunca yıldır etmediğin kadarını ver ki çocuk kendini eylemek mecburiyetinde kalma. Eyleyeceksen de bir kendini eyle, kendine yenil. Belki alay ederler, küfrederler ama bükülmezsin ele. Dertlenir durursun loş ininde, arada insen de medeniyete onu da dert edersin kendine. Dert et çocuk, edebilecekken, edebiliyorken bol bol et. Hatta ağla çocuk, dünya dertlerine ağla. Eşine, dostuna, ailene, çatlaktan sızana, kuşa, varoluşa...