Kaiken

Uyanıyorum yatağımda. Ama her zamanki yatağım değil sanki burası. Yıllardır uyuduğum yatak bana yabancı. Kalkıyorum ve hiç düşünmeden, ani bir dürtüyle öldürüyorum evcil hayvanımı. Ellerim kanlı temizlemeye uğraşmadan bir sigara yakıyorum. O ilk nefes beni kendime getiriyor. Neden yaptım bunu deyip yerde yatan cansız bedenine bakıyorum yaratığın kırık kanatları arasında masum yüzü bana bakıyor. Şaşırmış olmalı yaptığım şeye. Başta yaptığım şeye inanamıyorum, e geceden kalmayım. Bakarsanız yaptığım şeyde mantık aramak çok zor. Hatta nedenini sorgulamadan beni suçlamaya başlamanız oldukça muhtemel. Aslına bakarsanız hiç evcil hayvanım olmadı. Gerçekleri söylemek gerekirse hiçbir zaman yıllarca yaşadığım bir yer de olmadı. Ben bir gezginim. Ruhumu alabildiğine doldurmaya çalışan, her gittiği yere yeni doğmuş bir bebek gibi giden ve oraya uyum sağlayan bir bukalemunum. Tahmin ettiğiniz gibi bir karavanım da yok. Ne zamandan beri bir bukalemunum ehliyet alabiliyor ki? Hayal gücünüze şaşmamalı. Size gittiğim ülkelerdeki anılarımı anlatmak isterdim tabii ama bu mümkün değil şu an yeni doğmuş bebek bir bukalemunum. Hiçbir şey hatırlamıyor ve bilmiyorum.